De theaterzaal van ZIMIHC omgetoverd tot een Perzisch theehuis.

Rond 10.30 uur ontvangt onze gastheer Sahand Sahebdivani ons in de theaterzaal, die voor deze gelegenheid is omgetoverd in een Perzisch theehuis, compleet met bloemen, kussens en kleurige tapijten.

Mirjam Mare heet ons ook welkom, samen met het bestuur van Stichting Vertellen, waar nu ook Reinou Vogel deel van uitmaakt en Esther Kornalijnslijper, die Irene vervangt als contactsecretaris. Helaas kan Mieke Aalderink vandaag niet bij ons zijn omdat ze ziek is.

Ook is er een woord van hartelijk welkom voor Madeleine, die hier aanwezig is als afgevaardigde namens het Vlaamse Van Stoel Tot Stoel.

Er volgen een aantal mededelingen over het jaarverslag, iedereen wordt opgeroepen om te stemmen op haar of zijn ‘verteller van het jaar’, en Wil Spronck laat ons weten dat de financiële situatie gezond is en dat er daarom meer geld in nieuwe initiatieven rond het vertellen kan worden gestoken.

Die zijn er volop, zoals een werkgroep Vernieuwing, die zal worden opgericht, een vertel-wikipedia waar aan gewerkt wordt, en een grotere rol voor social media.

Het thema van de Wereldverteldag is Noodlot en Fortuin. Melanie Plag roept iedereen op om de geplande activiteiten op de vernieuwde WVD-website aan te melden.

Er zal weer een internationale Skype-verbinding zijn op 20 maart as. in de Mezrab in Amsterdam, deze keer met een life-streamverbinding.

 

Nu vertelt Sahand hoe hij als 14-jarig vluchtelingjongetje in contact kwam met Anne van Delft en hoe hij is gevormd door de verhalen van zijn vader en de liederen van zijn moeder. Toen Anne hem de vraag stelde: ‘Hoe ziet voor jou een vertelplek er uit?’, hoefde hij niet lang na te denken: een druk café!

Zijn vader had een Iraans cultureel centrum opgezet in Amsterdam en daar zag Sahand voor het eerst vertellers aan het werk en ook wat dat met de mensen deed.

Het leidde uiteindelijk tot de opening van Theehuis en Cultureel Centrum Mezrab (plectrum), een vrijplaats voor vluchtelingen, kunstenaars, musici en alle wereldbewoners die van gastvrijheid, ontmoeting en een goed verhaal houden.

 

Om ons het verschil tussen een ‘officieel’ vertelpodium en een verhalen-ontmoetingsplaats te laten ervaren, neemt Sahand ons mee naar de koffie- en theeruimte, waar we allemaal plaatsnemen op de kussens, stoelen en tapijten. Sahand begint te spelen op zijn taar, een Iraanse luit met een lange hals, en zijn moeder begint voor ons te zingen met een stem als een stralende zonsopgang.

Sahand stelt daarna zijn vader en moeder aan ons voor: de heer Ali-Reza Sahebdivani en mevrouw Parvin Akhbari.

Onder het genot van o.a. Iraanse zoetigheden genieten we van Sahand ‘s raamvertelling, die zeer uitnodigend is om zelf ook met verhalen of liederen te komen.

Tenslotte vraagt hij wat voor ons het beslissende moment was, waardoor we besloten om verhalen te gaan vertellen.

 

Van 12.45 – 13.45 uur houden we een lunchpauze met veel, heel veel verhalen. Er is een informatietafel ingericht over vertelopleidingen en actuele vertelzaken rond de Stichting Vertellen en er kan pr-materiaal meegenomen en/of gekocht worden voor de Wereldverteldag.

 

Na de pauze maken we kennis met Marijn Vissers, die vanuit zijn bedrijf ‘Impro Phondo’ door middel van improvisatietheater mensen tot groepen weet te vormen op plaatsen waar dat niet vanzelfsprekend is. Hij doet dat op een speelse, ontregelende manier onder zijn bedrijfsmotto: ‘Durf te stralen, durf te falen en heb er ook nog lol in.’

Marijn vertelt als inleiding een verhaal over een voorstelling van vluchtelingkinderen als opening van het Holland Festival, over Heracles die als asielzoeker in Athene terecht komt. Hij werkte persoonlijk aan het optreden mee en door de hilarische manier waarop hij daarover vertelt, wordt dat een voorstelling op zich.

 

Nu vertrekt Sahand met de helft van de groep om met elkaar in gesprek te gaan over de vraag:

 

‘Wat kunnen we, vanuit wat we vandaag met elkaar beleefd hebben, toevoegen aan de bestaande vertelconcepten en ons eigen vertelwerk?’

 

Marijn gaat hier met de andere helft ook mee aan de slag en begint met de vraag: ‘Was alles voor iedereen even boeiend vanmorgen?’ In het gesprek dat daaruit ontstaat, blijkt dat er verschillende factoren zijn die bepalen of een verhaal goed overkomt of niet.

De een voelt zich bijvoorbeeld aangesproken door een persoonlijk verhaal omdat het authentiek is, terwijl een ander liever spannende, fictieve of grappige verhalen met veel actie wil zien en horen. Uit de voorbeelden van de ochtend werd in ieder geval duidelijk dat het talent om beeldend te kunnen vertellen, een goede basis is voor het vertellen van een goed verhaal. (‘Die eenvoud….je zag het gewoon gebeuren…’

 

Terwijl Marijn nog wat improvisatiespel gaat leiden met een groep zeer enthousiaste deelnemers, ben ik ondertussen bij de andere groep beland.

Sahand benadrukt dat het wat hem betreft niet gaat om de juiste antwoorden, maar om onderling zoveel mogelijk inspiratie op te doen door middel van uitwisseling, nieuwe initiatieven, kruisbestuivingen van bestaande vormen en samenwerkingsverbanden.

Naast geformaliseerd vertelwerk ook ruimte voor informele werk- oefen- en ontmoetingsplaatsen die aantrekkelijk voor leeftijdsgroepen of alle leeftijden zijn. Ook oog en oor hebben voor de verhalen die bij mensen los komen, of, zoals Nancy Wiltink het uitdrukt, misschien wel wakker gekust…. nadat ze een vertelling hebben beleefd.

 

We houden nu een theepauze tot 15.30 uur.

 

Dan is het alweer tijd om de dag af te gaan sluiten.

De heer Ali-Reza Sahebdivani vertelt volgens de Iraanse verteltraditie een fragment uit een oud Perzisch verhaal in verschillende stadia: als verteller begint hij jong-wat ouder-oud-echt oud-heel erg oud-onnavolgbaar oud.

Sahand is geen revolutionair geworden, zoals zijn ouders dat in Iran waren geweest. Toch kruipt het bloed kennelijk waar het niet gaan kan, want Sahand vertelt graag op plaatsen waar mensen zich verzetten tegen onrecht. Hij nodigt Rik Vuur uit om nog een voorbeeld van ‘revolutionair vertellen’ te laten zien. Rik maakt deel uit van Vertelcollectief ‘De jonge honden’ en hij beschrijft in geuren en kleuren, hoe hij met een verzetsgroep in Limburg letterlijk de bomen in is gegaan om kappen te voorkomen.

Sahand eindigt de dag zoals hij begonnen was: aan onze eigen Amsterdamse grachten beroert hij de snaren, en zijn moeder ons hart met een prachtig gezongen, laatste lied.

 

Alle medewerkers en gasten worden nu door Mirjam op passende wijze bedankt en in de bloemetjes gezet en wij hopen elkaar weer te kunnen ontmoeten op 11 mei as. waar de dag in handen is van De Vertelplantage en Twoes uit Groningen.

Met dank aan de Stichting Vertellen, die deze dag mogelijk heeft gemaakt.

 

Marieke van den Houten

 

Agenda Stichtingsactiviteiten

Op maandag 20 mei 2019 vindt het tweede Erfgoed Vertel Event plaats. (https://bit.ly/2UYS3QR)

De komende ontmoetingsdag zal plaatsvinden op 28 september 2019 in de Gelderlandfabriek in Culemborg.

Het volgende Vertelevent staat gepland op zaterdag 25 januari 2020 in de Gelderlandfabriek in Culemborg.

Op en rond 20 maart 2020 is het weer Wereldverteldag (www.wereldverteldag.nl).